سالروز تولد آدم نزدیک بود و خداوند سخت در اندیشه ی هدیه ای برای آدم بود .

هدیه ای که ارزش تمام خلقت روداشته باشه  . و  آفرینش به وجود اون افتخار کنه ...

یکی از فرشتگان ، شاید میکاییل ، پیش آمدو گفت : او را به گردشی برفراز زمین ها و دریاها ببر .
خداوند گفت کم است . این را خودش بدست می آورد .

فرشته ای دیگری شاید ، اسرافیل ، گفت : گوهر شب چراغ را به او بده ، شادمان خواهد شد .
خداوند ابرو در کشید و گفت هنوز نمیدانید آدم کیست ؟ که چنین چیزی پیشکش می کنید ؟

فرشتگان سکوت کردند . دردانه خداوند روزی دگر یکساله می شد و آنها نمیدانستند چه ارزشی دارد این روز .
خداوند : گفت خودم می دانم .

سپس فرشتگان را فرمود تا از گوشه گوشه کائنات قطره های پراکنده مهربانی راگرد آورند .
و از لابلای گلبرگ گلهای زمین و بهشت شهدهای خوشبو بیاورند .

و سپس آمیزه ای از این همه طراوت شهد و لذت را به باقی مانده گلی زد که آدم را از آن سرشته بود .
آن روز آدم خوابید ، و وقتی بیدار شد تنها نبود .
خداوند زن را آفرید .

روز تولد آدم ، روز تولد عشق ، روز تولد تمنا و روز زیبای هم آغوشی و تکامل دردانه (های) خداوند بود .
روز تولد آدم ، روز مرگ تنهایی بود . عطر زن در زمین پیچید.

عطر مهربانی ، عطر عشق ، عطر صداقت ، عطر ایثار ، و از همه مهمتر بهترین صفتی که خداوند از

ذات کبریایی خود به زن داد .... گذشت بود اری گذشت ...                      

و خداوند به خاطر خلقت زن هدیه ای به آنها داد ..
و هدیه عروسی این دو ، گوهر شب چراغ بود . که آدم بر فراز خانه اش افراز نمود .
و تنها خداوند این تنهایی را فهمیده بود . چون خودش تنها بود .----------

ولادت بانوی دوعالم حضرت فاطمه (س)  و  روز زن گرامی باد  ....